Op een grijze zaterdagmiddag stond het Derde klaar voor de komst van Reiger Boys 7. Met Mattie onder de lat, achterin Bart, Johan, Sander en Jelle; op het middenveld Bas, Rumen, Nico en Druijf; en voorin Richard en Jaap. Bruce was zoals altijd de joker van dienst. De gemiddelde leeftijd van deze selectie klokte op 37 jaar en 5 maanden – een getal dat respect afdwingt, maar waar de tegenstander weinig ontzag voor had.

 

Binnen een halve minuut wees de scheids al naar de stip: hands van Sander, penalty, 0-1. De toon was gezet. Nog geen kwartier later stond het 0-6 en bij rust prijkte er een pijnlijke 0-11 op het bord. Het scorebord had het drukker dan onze spitsen, maar toch: niemand liet het hoofd hangen.

 

Richard werkte negentig minuten alsof hij nooit anders dan gevoetbald had, Bart speelde 85 sterke minuten, Mehmet strompelde blessurepijn weg maar bleef gewoon doorgaan, en Rumen liet al zien dat er nog veel muziek in zit. Sander sleepte zich ondanks hamstringklachten door de volle negentig, wat meer zegt over zijn koppigheid dan over de blessure.

 

In de tweede helft werd het vooral tegenhouden. Bruce bracht nog energie met zijn invalbeurten, en Joris sprong wederom bij in de voorhoede – routine voor hem, geen debuut meer, maar wél een bewijs dat de jeugd ons overeind houdt als het nodig is. Johan moest helaas geblesseerd afhaken; hoe lang dat gaat duren is nog onduidelijk.

 

Bijzonder detail: Lucas en Antonie werden nog last minute opgetrommeld voor het eerste, en deden het daar prima. Het Derde moest daardoor flink improviseren – en dat zie je terug in de uitslag. Geen kaarten gezien, al leek de scheids ons eerder te sparen dan de tegenstander.

 

Eindsignaal: 0-20. Een pak slaag van jewelste, maar één die we met een korreltje zout en een West-Friese knipoog weer doorstaan.

 

Scoreverloop

0’ 0-1 Reiger Boys (pen)

15’ 0-6 Reiger Boys

45’ 0-11 Reiger Boys

90’ 0-20 Reiger Boys

 

Derde on Tour, volgende speelronde een nieuw avontuur.