Purmerend, Sportpark Westerweg. Het Derde arriveerde met frisse moed, een keurige 1-4-4-2 en de illusie dat we dit keer wél negentig minuten mee zouden doen. Mattie onder de lat, achterin Rene, Johan, Nico en Gideon, daarvoor Sander als verdedigende breekijzer, Julian en Rumen op de flanken, Jacco als spelverdeler en voorin de hoop gevestigd op Jaap en Richard. Op de bank: Druijf, Bruce, Mehmet, Bas en Martijn – samen goed voor minstens drie tactische varianten en één krat excuses.
De eerste helft hielden we ons kranig. Sterker nog: we bereikten de rust met maar 2-0 achter. Voor sommigen voelde dat bijna als een voorsprong. Het spel was bij vlagen best aardig: ballen naar voren, passes die soms een medespeler vonden, en zelfs een schotje dat in de buurt van de cornervlag eindigde. Martijn was toen al ingevallen en bracht in elk geval de wilskracht die we nodig hadden.Maar toen… de tweede helft. Alsof iemand bij De Wherevogels het hek écht van de dam had gehaald. Binnen no-time vlogen de ballen ons om de oren. Waar wij wisselden alsof we meededen aan een bingo (“nummertje 20 eruit, nummertje 12 erin”), schakelden zij vrolijk door naar dubbele cijfers. Het publiek verloor al snel de tel, en eerlijk gezegd wij zelf ook.En toch was er licht. In minuut 89, toen de stand al 10-0 was, stond Martijn op de juiste plek. Hij maakte er 10-1 van en zorgde ervoor dat we niet met lege handen naar huis gingen. Het juichen duurde langer dan de aanval zelf, en terecht. Voor even voelde het alsof wij de winnaars waren – totdat we weer naar het scorebord keken.Geen kaarten, geen blessures, alleen die mentale tik die voelt alsof je met 10-1 van het veld gaat… al moet gezegd: vergeleken met de 0-20 van vorige week was dit gewoon pure progressie.Scoreverloop45’ 2-0 De Wherevogels89’ 10-1 Martijn SchoutsenDerde on Tour, volgende speelronde een nieuw avontuur